Былая партызанская сувязная Марыя Курман адзначыла 90-гадовы юбілей

Марыю Курман, ветэрана Вялікай Айчыннай вайны, у дзень 90-годдзя з дня нараджэння прыехала віншаваць шмат гасцей.
Сярод іх – Віктар Васіліцкі, старшыня раённага савета ветэранаў, Святлана Жамойціна, дырэктар цэнтра сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва і Ірына Якімец, старшыня прафкама СВК “Сынкавічы”, у якім у свой час працавала ганаровая юбілярка. Усе падрыхтавалі для яе кветкі, падарункі і цёплыя словы…

Марыя Мікалаеўна Курман ў апошні час жыве ў Зэльве разам з дачкой і зяцем. Жанчына акружана асаблівым клопатам і ўвагай з боку родных ёй людзей. Магчыма таму, нягледзячы на свае ўжо сталыя гады, выглядае даволі акуратнай і дагледжанай бабуляй. Хоць давялося перажыць ёй многае, асабліва ў юнацтве.

… У гады Вялікай Айчыннай вайны Марыя Курман была сувязной партызанскага атрада “Перамога”. А было ёй тады ўсяго16. Калі на Зэльвеншчыне пачалі фарміравацца партызанскія групы, у вёсцы Дзешкавічы, адкуль яна родам, юнакі стварылі падпольную камсамольскую ячэйку. Употай збіралася дзешкавіцкая моладзь, у складзе якой была і Марыя,  на камсамольскія сходы, дзе абмяркоўвалі план дзеянняў. Работы хапала: распаўсю-джвалі лістоўкі, збіралі патроны, зброю, медыкаменты, дзяўчаты вязалі шарсцяныя шкарпэткі партызанам.

Пазней хлопцы пайшлі ў партызанскі атрад, а Марыю і яе сяброўку Яўгенію пакінулі ў вёсцы здабываць інфармацыю і перадаваць народным мсціўцам. Марыя Мікалаеўна расказвала, як не раз даводзілася ім рызыкаваць жыццём. У старой школе размяшчалася камендатура. Там быў створаны карны атрад, які ў 1942 годзе расстраляў галынкаўскіх мірных жыхароў. Нягледзячы на страх, а тым больш на вялікую бяспеку, дзяўчаты ішлі і прыбіралі ў камендатуры, чысцілі для немцаў бульбу, выконвалі іншую работу. Разумелі, што толькі знаходзячыся побач з імі, маглі здабыць каштоўныя звесткі. І як радаваліся, калі ў адхон ляцелі нямецкія эшалоны, арганізоўваліся партызанскія засады ў самых нечаканых для немцаў месцах. Добрай маскіроўкай для дзяўчат была краўчыха, якая жыла ў Франкове. Узяўшы з сабой вузялок з тканінай, яны ішлі да яе шыць “абноўку”. А там рукой падаць у медухаўскі лес, дзе чакалі сувязныя з атрада.

На шчасце, сяброўкам удалося выжыць у гады ваеннага ліхалецця. Хоць немцы вельмі лютавалі, асабліва калі адступалі. Хаты Марыі, Яўгеніі, як і многіх іншых вяскоўцаў, спалілі.

Пасля вайны Марыя Мікалаеўна аднаўляла разбураны Мінск. І ў мірны час вяла актыўную грамадскую дзейнасць, на якую аддавала ўвесь свой вольны час. Сям’ ю стварыла ўжо пасля 30 гадоў. З мужам пражылі шчаслівыя гады, выгадавалі сумленных дзяцей.

Дачка Ларыса, у якой зараз жыве Марыя Мікалаеўна, беражліва захоўвае матуліны ўзнагароды. Дастойнае месца ў адным з пакояў дома займае прыгожы каляровы здымак мамы. Як павага да самага роднага чалавека.

Клаўдзія КРЭЧКА.

Добавить комментарий

Этот сайт использует Akismet для борьбы со спамом. Узнайте как обрабатываются ваши данные комментариев.